24 de juliol 2006

Esencial

Una noche espantosa. Empieza a ser rutina. El cansancio empieza a dejar huella. Por lo menos antes, no molestaba a nadie. Pero hoy, hoy os he dado una noche espantosa a las dos. Si hubieras dormido en tu casa habrias descansado mejor. Pero me alegro de que estubieras aquí. De que te pegaras a mi y me protegieras con tu sonrisa, como lo haces siempre. Duermes mis temores, y los espantas sin más. Los haces pequeños. Me estoy acostumbrando. Y si un dia me faltas, te echo de menos. Es como si me faltara algo, algo o lo esencial. Si, creo que es eso. Te estas volviendo esencial. Porque además no puedes evitarlo, eres terriblemente encantadora. Antes de acostarme no puedo evitar pensar en ti, y el agua deslizandose por tu cuerpo. Tu pelo mojado. La espuma cubriendote a cachos, y dejando entrever tu piel. Tu silueta me fascina. Toda tu, simplemente, esencial.

20 de juliol 2006

Paranoies

Les pors són molt dolentes i traicioneres. I les suposicions/imaginació encara més. Quan un/a te por a alguna cosa veu coses on no hi han. O transforma algun fet de manera paranoica que s’aproximi al que estàs pensant, que segurament no te res a veure amb la realitat, o si, qui sap. I moltes vegades son tonteries les que ens porten a pensar en paranoies. Tonteries per una altra persona clar, perquè segurament, per tu no son tonteries, son un món. Un món que sovint no domines, perquè a vegades per molt que t’hi esforcis no pots evitar fer-te mil paranoies sobre un fet, que careix d’importància per una altra persona, però que per tu, per algun motiu, en te, i molta, tot i que saps que no n’hauria de tenir. I a més, hi ha fets puntuals, que ja t’ajuden a que això et passi, temes, coses, persones, animals, etc...que fan que quan ho vegis/sentis/toquis o mil coses més, inevitablement el teu cervell comenci a entortolligar fets i acabis amb una paranoia impressionant!. Diria que quan estem sols, crec que es quan més paranoics estem. Suposo que pel fet de que hi pensem més en les coses, o de que no hi ha ningú que ens foti un clatellot i digui: No et montis histories! O alguna cosa semblant.

PD: Buscant pel google a imatges amb la paraula PARANOIA m’ha sortit el Bush...O_o. Al final he posat l’espiral...no se per quin motiu però quan penso en paranoia el primer que em ve al cap es una espiral!

18 de juliol 2006

Desig


Desitjos..quantes vegades n’hauré demanat i no s’han complert. Fins arribar a un punt en que ja no se que demanar. No tinc desitjos? Sí, crec que si que en tinc, però son soberanes tonteries em dic. Els trobo egoistes. Ja veieu, això que que fa la nena, ho feia jo de ben petita, quan encara creia que els desitjos es cumplirien si bufava, o si mirava al cel esperant que passes una estrella fugaç o quelcom similar. I miro la foto i no em sento amb dret de demanar cap desig.

I vosaltres? Si un geni inexistent, una estrella, o una flor us fes realitat un desig…que demanarieu?

14 de juliol 2006

Pesadillas

Esta noche no quiero dormir. Temo cerrar los ojos. Él quería hacerme desaparecer.No me quería en este mundo. Se ocupaba de hacerme sufrir de la manera más cruel posible. Haciendo desparecer primero a todos los que me rodean y luego, luego a por mí. Y de golpe me desperté asustada. En la realidad, no es que no me quiera en este mundo, es que no se acuerda que estoy en él. Y eso, eso es todavía peor. Porque si no tuviera conciencia, me daría igual. Pero si que la tengo. Una oleada de sueño me volvió a llevar. Esta vez tú me mirabas, y con una expresión fría me dejabas. Y hoy, hoy me tirabas al vacío. Si, desde lo alto de un precipicio precioso. Con un enorme lago abajo, casi minúsculo desde arriba. Y unas olas que jugueteaban entre el gran abanico de tonos azules que lo componian. Me tirabas. Y sin darte cuenta yo te tiré conmigo. Te agarré de tu camiseta y antes de que pudieras decir nada las dos caíamos lentamente. Podia notar la presión que yo ejercía en el aire. Y la libertad. Si, me sentía como un pájaro. Todo desaparecía. Incluso tu. Abrazaba al mundo, al viento, respirando oxígeno puro. No tenia miedo al aterrizaje. Creía que caeria de lleno en el lago. Y dejaría de ver los colores. Me equivoqué. O te equivocastes. Porque los sueños, sueños son, y en ellos, todo es posible. Apareció de la nada un cacho de isla llana. Y como por arte de magia, volvias a estar ahí. A punto de aterrizar a mi lado. Las dos tocamos suelo, sin impacto. Como si de dos globos se tratara, al caer una fuerza nos sostenia, y hacía depositar nuestros cuerpos suavemente sobre la arena. Y me mirastes, y te miré. Estabas tan hermosa. La brisa movía tu pelo a su compás, y dibujaba formas con él. Desprendia tu olor. Y a mi ese momento me pareció eterno. Porque duró asta que sonó mi despertador. Que no se cuanto fue, porque en un sueño no existe el tiempo, pero si espacio.

09 de juliol 2006

Inocencia

Inocencia. La tuya. I un poco de la mia quizás. Es eso que todavía nos une. I cuándo desaparezca, cuándo crezcas,ya no habrá nada, más que un simple apellido que pronto intercanviaré, y nisiquiera ya lo tendremos en el mismo lugar. Miro a tus ojos, tan dulces, tan tiernos. Tú me miras. Sientes admiración por mí, por mi pelo. Nunca he entendido porqué. No soy nadie, y no hemos compartido más que un año bajo el mismo techo. Y mi pelo no está como antes, con lo años empeora, pero eso no tiene importancia, más que la que yo le quiera dar, porque tú, tu me miras con los mismos ojos todavía. Todavía me quieres, y cuándo me ves me pegas un abrazo que me dejas sin respiración, y te cuelgas de mi espalda, para que juegue contigo. Cuándo subo a tu casa me enseñas todo lo nuevo que tienes. Ha pasado mucho tiempo desde la última vez. Has hecho muchos dibujos desde esa última visita. Cada vez más bonitos, se nota que mejoras en tus clases, son alegres, y sueles dibujar casitas y una familia feliz. Que nisiquiera existe, está solo en tu imaginación, y crees que es cierto. Yo quiero ser así de inocente también, y creer que somos una familia y que al despertar estarás en la habitación de al lado, jugando con tus muñecas, otra vez, como antes. Te miras en el espejo rosa. Somos dos gotas de agua,y tu lo sabes, que hasta en las fotos se nos confunde. Pero solo eso, una imagen. De aquí a pocos años ya no tendremos nada en común. Más que el pelo, los ojos, los rasgos. Nos han dado unos valores distintos y eso nos hace distintas. Esa admiración que me tienes desaparecerá, rechazarás algunas cosas de mí. No te van a parecer bien, lo se. Deseo pensar que esto es solo pesimismo, y que tu vida mejorará. Tu no tienes la culpa, solo eres una niña, pero hay personas que no se dan cuenta. Pero yo si. Cuándo este lazo se rompa, cuando tu inocencia disminuya, estaré lejos, pero siempre a tu lado. Solo tendrás que buscar en tu músculo latiente, o en el inmenso mundo de los recuerdos…y quizás , solo quizás, algun dia, seas suficiente inocente todavía como para consevarme más cerca.

03 de juliol 2006

R de rebaixes

Porta una samarreta vermella, amb una R majúscula de Rebaixes (o de Registrada com diuen a la feina…), l’han etiquetat a 9’90, i un company li diu: -només vals això? – Si, però si t’esperes uns dies estaré més rebaixada! – No, no millor compro ara! Avui ja valia 5 euros, - veus? T’ho vaig dir…i no vas voler esperar…això és el que passa quan tens pressa.Dona una volta, i vigila els provadors. – Escolta nena, que tens la talla d’aquests? I ella baixa i puja escales buscant al magatzem, per tornar amb les mans buides. Com em queda?? Fa un asentiment, aquests color li queda molt bé senyor, li diu ella, i ja s’ha ficat a l’home a la butxaca, no hi ha més. Quin preu té?? I ella pensa: se’n diu mirar l’etiqueta…- Vull aquests…i els altres els tira per terra i els que vol li dona a la nena perquè els carregui per la botiga i a la cua, perquè està molt cansat/a. Segur que aquests tenen senyora de la neteja, pensa ella.Al seguent provador hi ha un home sentat, i ella veu a la dona passar amb piles de roba, amunt i avall, i l’home amb cara d’amargat diu – Me quiero ir ( “ falta mucho?”). Segueix caminant, vigilant, al tercer provador hi ha una mare i un fill que discuteixen, i gira cua…però ,massa tard!- Escolta nena, que creus que aquests pantalons li queden molt grans??i ell – Oi que ara es porten així? - Es pot portar de varies maneres, tot depen dels gustos. Sembla que se’n ha sortit força bé…i sense mullar-se. Arriba la 13:00, una companya i ella van a dinar,si, elles dues perquè son les noves, i els hi toca el pitjor torn, després 7 hores de peu sense descans. Dona una ullada a la botiga, als companys, uns ballen la conga amb el maniquí, d’altres van cantant o debateixen sobre l’horoscop, fan el que sigui perquè la jornada passi més ràpid, tots tenen sobrenom, fan cara de cansats, es queixen de l’esquena, no poden més.Va als provadors altre cop, els vol ventilar…però si tira cap al fons caurá rodona, fa una olor insoportable, i a ella li toca doblegar les camises mullades que es proven els senyors. Passen les hores…es hora de plegar, 15 minuts i la porta estará tancada. La part de dalt plega, i hi posen barres perquè no es pugui passar, però tan fa, la gent puja per l’ascensor. Deu ser difícil veure-hi a les fosques, pensa ella.Fi, tot tancat, ha pujar roba d’abaix i etiquetar per demà, no s’acaba mai. Agafa el metro. 10:15 obra la porta de casa, s’estira…i tanca els ulls.

Pd: Fa mandra corregir les faltes d'ort.

26 de juny 2006

Sublime



Navengando por la extrema suavidad de tu piel.
Un reluciente y deslumbrante brillo que nace de mis ojos,
al verte tendida con esa dulce sonrisa,
con esa abrumadora mirada,
dejando paso a un sinfin de sentimientos,
envueltos entre càlidos silencios,
que se pierden entre las arrugas de las sábanas.

Y hasta la mágica noche, o el tardío amanecer nos acogen,
nos acunan sin más.La luna susurra a nuestros oídos,
nos invita a echarnos sobre su pálido torso.

Un insaciable deseo recorre hasta mi alma,
unas infinitas ganas de decirte que te quiero en cada gesto.

Que no hay nada que más anhele,
que recostarme sobre tu hombro en cada despertar,
al tiempo que me tiendes tu mano,
y me enseñas a soñar en esta realidad.

Cerremos los ojos..y dejémonos llevar por este encanto...

...sublime...